Angst voor jezelf een illusie

Angst voor jezelf: een illusie

Persoonlijke ontwikkeling

In haar boek ‘Voortgaan op je pad’ beschrijft Eva Pierrakos dat je de grootste vreugde en vrijheid ervaart als je geeft wat je te geven hebt. Als je deze eerste regel leest zou je kunnen denken: ‘ja.. lijkt me logisch’. Maar ís het zo logisch? Of toch niet..? Ik deel een aantal fragmenten uit haar lezing, om misschien te overdenken tijdens de aankomende kerstdagen.

Eva Pierrakos schrijft ook dat omgekeerd de grootste pijn ontstaat als je in het geven wat je te geven hebt iets achterhoudt. Zolang je een deel van jezelf verborgen en geheim houdt, kun je onmogelijk vrij zijn. Je moet dan voortdurend op je hoede zijn en ‘doen alsof’. De angst voor het zelf is de fundamentele angst die onder de angst voor leven ligt. Wanneer wij vrij zouden zijn van angst voor onszelf, kan er onmogelijk angst voor anderen bestaan.

Moet ik wat zijn, of mag ik er zijn?

Als we bang zijn voor onszelf, dan gaan wij een ideaalbeeld creëren dat symbool staat voor wat we vinden dat we moeten zijn naar de buitenwereld. Dit ideaal is niet haalbaar en reëel omdat het niet de persoon weergeeft die we werkelijk zijn. We doen zo de werkelijkheid geweld aan en begrenzen onze mogelijkheden tot ontplooiing.

Ter illustratie een persoonlijk voorbeeld. Wat ik vele jaren heb achtergehouden is mijn temperament, speelsheid en gevoeligheid, uit angst voor de afwijzing daarop. Vanuit die angst is mijn ideaalbeeld, mijn overlevingsstrategie, geboren: de pleaser/redder/presteerder. Heel lang heb ik deze strategie mijn dagelijks handelen laten bepalen. En dat heeft me veel gebracht. Tegelijk zorgde het ervoor dat ik nooit om hulp vroeg, vond dat ik alles alleen moest doen en de erkenning voor wat ik deed bij de buitenwereld zocht in plaats van uit mijn innerlijk weten haalde. Dat leidde op enig moment tot vermoeidheid, frustratie en gebrek aan energie. Het patroon diende mij niet meer en belemmerde me om verder te groeien.

Eva Pierrakos noemt dit ‘zelfvervreemding’. Bewustwording hiervan is de eerste stap terug. Het besluit nemen om je emoties, gevoelens en niet helpende (oude) patronen eerlijk onder ogen te zien in plaats van weg te stoppen. Op mijn pad was vervolgens het besef bevrijdend dat ik méér ben dan mijn gevoelens en me er niet door hoef te laten leiden. Ik heb zelf de regie over mijn gevoelens, gedachten en handelen. Nu wil ik geven wat ik te geven heb en mij in vertrouwen openstellen voor wat er dan op mijn weg komt.

De angst voor je negativiteit is alleen maar zo zwaar omdat je gelooft dat die het laatste woord heeft en onoplosbaar is. Die angst is slechts terecht zolang je je eraan vastklampt en je erdoor laat overheersen. Als je niet besluit om ernaar te kijken, kom je er niet van los. Het idee dat je een deel van jezelf geheim moet houden, is een gevolg van het feit dat je niet gelooft in jezelf met al je kwaliteiten. De angst voor jezelf zit vooral in je twijfel of er wel een betrouwbaar innerlijk weten in je is waaruit je kunt putten. Pas als je de controle over het geheim loslaat en jezelf ziet zoals je bent, in alle facetten, kun je werkelijk gaan leven.

Je kunt alleen maar bang zijn voor anderen in de mate waarin je bang bent voor jezelf. Je kunt geen angst hebben voor wat of wie dan ook, als je geen angst hebt voor het geheim in jou. Uit eigen ervaring weet ik dat er moed voor nodig is om aan te kijken wat er werkelijk in je omgaat. Je angst en blokkades die groei in de weg staan onder ogen te zien.

Mijn voornemens voor het nieuwe jaar zijn om de beweging te maken naar samenwerken (in plaats van hardnekkig vol te houden dat ik het alleen moet doen) en speels ont-moeten. Terwijl ik dat laatste op me laat inwerken, merk ik dat het woord ‘voornemen’ blijft hangen. Ik voel er die oude energie bij van het alleen doen. Daarom maak ik er ook een wens van. Voornemen staat voor mijn harde kracht, om dingen voor elkaar te krijgen. Wens staat meer voor de zachte kracht van overgave, speels ont-moeten en vertrouwen. Deze krachten zijn beiden waardevol en bewustzijn daarvan geeft mij ruimte om te bepalen waarvoor ik wil kiezen.

Als ik mezelf zie, zien anderen mij. Wanneer jij jezelf laat zien, zien anderen jou. Zo inspireren we de mensen om ons heen datzelfde te doen. Logisch.. of niet…?

Our deepest fear is not that we are inadequate. Our deepest fear is that we are powerful beyond measure. It is our light, not our darkness that most frightens us. We ask ourselves, ‘Who am I to be brilliant, gorgeous, talented, fabulous?’ Actually, who are you not to be? Your playing small does not serve the world. There is nothing enlightened about shrinking so that other people won’t feel insecure around you. We are all meant to shine, as children do – Marianne Williamson

Ik wens je fijne feestdagen en een stralend, inspirerend 2017!

Geen reacties Write a comment

Hester Bruijn | Coach & Trainer @ BOOOST Human Talent | Executive - en Teamcoaching | Young Potential & Management Development | Talentontwikkelaar | Creatief | Passie voor avontuur, bergwandelen, hardlopen, hoge hakken, vriendinnen en wijn | info@booosthumantalent.com | http://www.booosthumantalent.com

Geen reacties

Reageer

Je moet ingelogd Schrijf een reactie.

Spring naar toolbar